Έρχονται Χριστούγεννα... το κλίμα στις ελληνικές ψυχές απανταχού είναι μάλλον αρνητικό.. Αυτό που διαβάζω εγώ πίσω από τις γραμμές αναρτήσεων σε blogs, μηνυμάτων στο facebook, και λοιπών τρόπων κοινωνικής δικτύωσης είναι "Ε.. και;" ή όπως λένε και τα φιλαράκια μας εδώ στα Λονδίνα.. "No big deal.." Κοιτάζουμε τη δουλίτσα μας (όσοι έχουμε), να περνάει η μέρα, να φάμε το φαί μας το μεσημέρι (η απόγευμα ή και βράδυ έτσι όπως τα έχουμε κάνει..) να έρθει η ώρα να πάμε σπίτι μας, να βάλουμε την παντούφλα (παχύ το λ, παρακαλώ) και να κατεβάσουμε τα μούτρα, ξέρετε μια χαρά όλοι για ποιούς λόγους, για ποιά προβλήματα, που επιδέχονται ή όχι λύσης.
Δε θυμάμαι να έχω ζήσει τέτοιον αρνητισμό τα Χριστούγεννα. Ακόμα και τα περσυνά, που τα πέρασα με ένα μακρύ αποχωρισμό να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου, σαν τη Δαμόκλειο σπάθη (ουάου,ε;), ακόμα και τα προπέρσυνα που το φανταρικό - κι όσοι με βλέπατε τότε, θα θυμάστε τη μαυρίλα - μαινόταν στη ζωή μου... όχι, τέτοια μαυρίλα δεν είχε. Και σήμερα, λοιπόν, κατάλαβα το γιατί και θα σας διαφωτίσω, άμα λάχει να 'ουμε.
Πάντα τα Χριστούγεννα το σπίτι ήταν μαγικό, θες τα στολίδια, θες οι διακοπές, θες ο κόσμος που μπαινόβγαινε, τα δώρα, τα γλυκά (μανούλα μου, τα γλυκά!), που έβλεπα όλους τους αγαπημένους συγγενείς και, κυρίως, όλοι μου κουβαλούσαν κι από ένα παιχνίδι... Ποτέ δε με έκαναν να πιστέψω στον Άγιο Βασίλη, οι γονείς μου θα έλεγα ότι ήταν πολύ προσγειωμένοι σε αυτόν τον τομέα. Σαν σε μια σιωπηλή συμφωνία, όμως, τα χριστουγεννιάτικα δώρα που μαζί τους είχα διαλέξει και ψωνίσει, αυτά που με περίμεναν για μέρες κάτω από το δέντρο (που τα βράδια χάιδευα τις συσκευασίες τους!), αυτά τα ίδια κουτιά "μαγικά" έπεφταν από το τζάκι τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων (ίσως λίγο πιο νωρίς, όταν ήμουν μικρότερη, γιατί οι γονείς μου ήθελαν και να βγουν!), λίγο σκονισμένα, λίγο στραπατσαρισμένα, πάντα κάποιος τους φώναζε "Τι ήταν αυτό που ακούστηκε;;; Αμάν! Παιδιά, ελάτε να δείτε!!!" Κι εμείς, τρέχαμε σαν μανιακοί, να τα ανοίξουμε, να τα απολαύσουμε - μα, θα μου πείτε, αφού ξέρατε τι ήταν, από πού ήρθε, μόνοι σας το αγοράσατε!!! Δεν είχε καμιά σημασία. Ήταν ο Άγιος Βασίλης, αυτός ο αόρατος τύπος που ερχόταν να άρει την απαγόρευση. Ήταν η σιωπηλή μας, μαγική συμφωνία. Το δέντρο δεν ερχόταν από το δάσος στολισμένο. Εγώ το στόλιζα, μαζί με τη μάνα μου, και μας έβγαινε η πίστη όλη μέρα. Big deal? Οι κουραμπιέδες δεν γίνονταν από μόνοι τους, η μάνα μου και η συγχωρεμένη θειά μου τους έφτιαχναν, δύο μέρες ολόκληρες (που τώρα, δυό ώρες στέκομαι στην κουζίνα και λέω πότε να κάτσω). Big deal? Τα τραπεζώματα ήθελαν προετοιμασία, ψώνια, λεφτά, μαγείρεμα, πλύσιμο, σκούπισμα.. Big deal? Κάποιος όμως, τα έκανε όλα αυτά μαγικά. Κάποιος που δεν χρειαζόταν να τα κάνει, γιατί ήταν αρκετά μεγάλος για τέτοια. Κάποιος που τα είχε χορτάσει. Κάποιος που και τότε, δεν είχε πολλά λεφτά για ξόδεμα (όπως σήμερα δεν ήταν, αλλά μην αρνείστε ότι δεν ήμασταν πάντα και ζάμπλουτοι!). Αυτός ο κάποιος ήταν οι γονείς μας.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα, φίλοι μου, που πολλοί από εσάς έχετε παιδιά, άλλοι είστε στο δρόμο να τα κάνετε, άλλοι νιώθετε ότι θα έπρεπε να τα είχατε ήδη κάνει, άλλοι δεν τα θέλετε καθόλου γιατί είναι μόνο μπελάς....Ερχόμαστε στο σήμερα που είναι η σειρά μας, και όλοι είμαστε πανέτοιμοι για το πανεύκολο "No big deal..." Όλοι εμείς, λοιπόν, ΠΡΕΠΕΙ να παραδεχτούμε ότι μόνα τους τα Χριστούγεννα δεν έχουν μαγεία. Τη μαγεία την έχουμε μέσα μας. Κι αν δεν την βγάλουμε, δεν αποθηκεύεται, αλλά σβήνει. Και δεν κοστίζει, δε φορολογείται, δεν τελειώνει, δεν στερεύει, δεν ξοδεύεται. (Κι όχι, δεν σημαίνει ότι επειδή δεν έχουμε παιδιά εξαιρούμαστε!!!!) Και η μαγεία είναι BIG DEAL. Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα. Γιατί άμα τη χάσουμε, πάπαλα που λένε και στο χωριό μου.
Καλά Χριστούγεννα να έχουμε, με χαμόγελο γεμάτο νόημα θα λέμε "Κάθε πέρσυ και καλύτερα" αλλά δε θα το βάζουμε κάτω. Άντε και χρόνια μου πολλά. Σας αρέσει το δέντρο μας;;;
Δε θυμάμαι να έχω ζήσει τέτοιον αρνητισμό τα Χριστούγεννα. Ακόμα και τα περσυνά, που τα πέρασα με ένα μακρύ αποχωρισμό να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου, σαν τη Δαμόκλειο σπάθη (ουάου,ε;), ακόμα και τα προπέρσυνα που το φανταρικό - κι όσοι με βλέπατε τότε, θα θυμάστε τη μαυρίλα - μαινόταν στη ζωή μου... όχι, τέτοια μαυρίλα δεν είχε. Και σήμερα, λοιπόν, κατάλαβα το γιατί και θα σας διαφωτίσω, άμα λάχει να 'ουμε.
Πάντα τα Χριστούγεννα το σπίτι ήταν μαγικό, θες τα στολίδια, θες οι διακοπές, θες ο κόσμος που μπαινόβγαινε, τα δώρα, τα γλυκά (μανούλα μου, τα γλυκά!), που έβλεπα όλους τους αγαπημένους συγγενείς και, κυρίως, όλοι μου κουβαλούσαν κι από ένα παιχνίδι... Ποτέ δε με έκαναν να πιστέψω στον Άγιο Βασίλη, οι γονείς μου θα έλεγα ότι ήταν πολύ προσγειωμένοι σε αυτόν τον τομέα. Σαν σε μια σιωπηλή συμφωνία, όμως, τα χριστουγεννιάτικα δώρα που μαζί τους είχα διαλέξει και ψωνίσει, αυτά που με περίμεναν για μέρες κάτω από το δέντρο (που τα βράδια χάιδευα τις συσκευασίες τους!), αυτά τα ίδια κουτιά "μαγικά" έπεφταν από το τζάκι τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων (ίσως λίγο πιο νωρίς, όταν ήμουν μικρότερη, γιατί οι γονείς μου ήθελαν και να βγουν!), λίγο σκονισμένα, λίγο στραπατσαρισμένα, πάντα κάποιος τους φώναζε "Τι ήταν αυτό που ακούστηκε;;; Αμάν! Παιδιά, ελάτε να δείτε!!!" Κι εμείς, τρέχαμε σαν μανιακοί, να τα ανοίξουμε, να τα απολαύσουμε - μα, θα μου πείτε, αφού ξέρατε τι ήταν, από πού ήρθε, μόνοι σας το αγοράσατε!!! Δεν είχε καμιά σημασία. Ήταν ο Άγιος Βασίλης, αυτός ο αόρατος τύπος που ερχόταν να άρει την απαγόρευση. Ήταν η σιωπηλή μας, μαγική συμφωνία. Το δέντρο δεν ερχόταν από το δάσος στολισμένο. Εγώ το στόλιζα, μαζί με τη μάνα μου, και μας έβγαινε η πίστη όλη μέρα. Big deal? Οι κουραμπιέδες δεν γίνονταν από μόνοι τους, η μάνα μου και η συγχωρεμένη θειά μου τους έφτιαχναν, δύο μέρες ολόκληρες (που τώρα, δυό ώρες στέκομαι στην κουζίνα και λέω πότε να κάτσω). Big deal? Τα τραπεζώματα ήθελαν προετοιμασία, ψώνια, λεφτά, μαγείρεμα, πλύσιμο, σκούπισμα.. Big deal? Κάποιος όμως, τα έκανε όλα αυτά μαγικά. Κάποιος που δεν χρειαζόταν να τα κάνει, γιατί ήταν αρκετά μεγάλος για τέτοια. Κάποιος που τα είχε χορτάσει. Κάποιος που και τότε, δεν είχε πολλά λεφτά για ξόδεμα (όπως σήμερα δεν ήταν, αλλά μην αρνείστε ότι δεν ήμασταν πάντα και ζάμπλουτοι!). Αυτός ο κάποιος ήταν οι γονείς μας.
![]() |
| Φτάνει ως το ταβάνι.. φαντάζεστε πώς θα το βλέπει ένα πιτσιρίκι;;; |
Καλά Χριστούγεννα να έχουμε, με χαμόγελο γεμάτο νόημα θα λέμε "Κάθε πέρσυ και καλύτερα" αλλά δε θα το βάζουμε κάτω. Άντε και χρόνια μου πολλά. Σας αρέσει το δέντρο μας;;;





























