Monday, November 26, 2012

Big deals..!!

Έρχονται Χριστούγεννα... το κλίμα στις ελληνικές ψυχές απανταχού είναι μάλλον αρνητικό.. Αυτό που διαβάζω εγώ πίσω από τις γραμμές αναρτήσεων σε blogs, μηνυμάτων στο facebook, και λοιπών τρόπων κοινωνικής δικτύωσης είναι "Ε.. και;" ή όπως λένε και τα φιλαράκια μας εδώ στα Λονδίνα.. "No big deal.." Κοιτάζουμε τη δουλίτσα μας (όσοι έχουμε), να περνάει η μέρα, να φάμε το φαί μας το μεσημέρι (η απόγευμα ή και βράδυ έτσι όπως τα έχουμε κάνει..) να έρθει η ώρα να πάμε σπίτι μας, να βάλουμε την παντούφλα (παχύ το λ, παρακαλώ) και να κατεβάσουμε τα μούτρα, ξέρετε μια χαρά όλοι για ποιούς λόγους, για ποιά προβλήματα, που επιδέχονται ή όχι λύσης.

Δε θυμάμαι να έχω ζήσει τέτοιον αρνητισμό τα Χριστούγεννα. Ακόμα και τα περσυνά, που τα πέρασα με ένα μακρύ αποχωρισμό να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου, σαν τη Δαμόκλειο σπάθη (ουάου,ε;), ακόμα και τα προπέρσυνα που το φανταρικό - κι όσοι με βλέπατε τότε, θα θυμάστε τη μαυρίλα - μαινόταν στη ζωή μου... όχι, τέτοια μαυρίλα δεν είχε. Και σήμερα, λοιπόν, κατάλαβα το γιατί και θα σας διαφωτίσω, άμα λάχει να 'ουμε.

Πάντα τα Χριστούγεννα το σπίτι ήταν μαγικό, θες τα στολίδια, θες οι διακοπές, θες ο κόσμος που μπαινόβγαινε, τα δώρα, τα γλυκά (μανούλα μου, τα γλυκά!), που έβλεπα όλους τους αγαπημένους συγγενείς και, κυρίως, όλοι μου κουβαλούσαν κι από ένα παιχνίδι... Ποτέ δε με έκαναν να πιστέψω στον Άγιο Βασίλη, οι γονείς μου θα έλεγα ότι ήταν πολύ προσγειωμένοι σε αυτόν τον τομέα. Σαν σε μια σιωπηλή συμφωνία, όμως, τα χριστουγεννιάτικα δώρα που μαζί τους είχα διαλέξει και ψωνίσει, αυτά που με περίμεναν για μέρες κάτω από το δέντρο (που τα βράδια χάιδευα τις συσκευασίες τους!), αυτά τα ίδια κουτιά "μαγικά" έπεφταν από το τζάκι τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων (ίσως λίγο πιο νωρίς, όταν ήμουν μικρότερη, γιατί οι γονείς μου ήθελαν και να βγουν!), λίγο σκονισμένα, λίγο στραπατσαρισμένα, πάντα κάποιος τους φώναζε "Τι ήταν αυτό που ακούστηκε;;; Αμάν! Παιδιά, ελάτε να δείτε!!!" Κι εμείς, τρέχαμε σαν μανιακοί, να τα ανοίξουμε, να τα απολαύσουμε - μα, θα μου πείτε, αφού ξέρατε τι ήταν, από πού ήρθε, μόνοι σας το αγοράσατε!!! Δεν είχε καμιά σημασία. Ήταν ο Άγιος Βασίλης, αυτός ο αόρατος τύπος που ερχόταν να άρει την απαγόρευση. Ήταν η σιωπηλή μας, μαγική συμφωνία. Το δέντρο δεν ερχόταν από το δάσος στολισμένο. Εγώ το στόλιζα, μαζί με τη μάνα μου, και μας έβγαινε η πίστη όλη μέρα. Big deal? Οι κουραμπιέδες δεν γίνονταν από μόνοι τους, η μάνα μου και η συγχωρεμένη θειά μου τους έφτιαχναν, δύο μέρες ολόκληρες (που τώρα, δυό ώρες στέκομαι στην κουζίνα και λέω πότε να κάτσω). Big deal? Τα τραπεζώματα ήθελαν προετοιμασία, ψώνια, λεφτά, μαγείρεμα, πλύσιμο, σκούπισμα.. Big deal? Κάποιος όμως, τα έκανε όλα αυτά μαγικά. Κάποιος που δεν χρειαζόταν να τα κάνει, γιατί ήταν αρκετά μεγάλος για τέτοια. Κάποιος που τα είχε χορτάσει. Κάποιος που και τότε, δεν είχε πολλά λεφτά για ξόδεμα (όπως σήμερα δεν ήταν, αλλά μην αρνείστε ότι δεν ήμασταν πάντα και ζάμπλουτοι!). Αυτός ο κάποιος ήταν οι γονείς μας.

Φτάνει ως το ταβάνι.. φαντάζεστε
πώς θα το βλέπει ένα πιτσιρίκι;;;
Κι ερχόμαστε στο σήμερα, φίλοι μου, που πολλοί από εσάς έχετε παιδιά, άλλοι είστε στο δρόμο να τα κάνετε, άλλοι νιώθετε ότι θα έπρεπε να τα είχατε ήδη κάνει, άλλοι δεν τα θέλετε καθόλου γιατί είναι μόνο μπελάς....Ερχόμαστε στο σήμερα που είναι η σειρά μας, και όλοι είμαστε πανέτοιμοι για το πανεύκολο "No big deal..." Όλοι εμείς, λοιπόν, ΠΡΕΠΕΙ να παραδεχτούμε ότι μόνα τους τα Χριστούγεννα δεν έχουν μαγεία. Τη μαγεία την έχουμε μέσα μας. Κι αν δεν την βγάλουμε, δεν αποθηκεύεται, αλλά σβήνει. Και δεν κοστίζει, δε φορολογείται, δεν τελειώνει, δεν στερεύει, δεν ξοδεύεται. (Κι όχι, δεν σημαίνει ότι επειδή δεν έχουμε παιδιά εξαιρούμαστε!!!!) Και η μαγεία είναι BIG DEAL. Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα. Γιατί άμα τη χάσουμε, πάπαλα που λένε και στο χωριό μου.

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε, με χαμόγελο γεμάτο νόημα θα λέμε "Κάθε πέρσυ και καλύτερα" αλλά δε θα το βάζουμε κάτω. Άντε και χρόνια μου πολλά. Σας αρέσει το δέντρο μας;;;


Friday, September 7, 2012

VOGUE London's Fashion Night Out

Δεσποινίδες και κυρίες με ευαισθησία στη μόδα (μη το γελάτε, υπάρχουν και.. με δίχως!) απανταχού... ανασκουμπωθείτε!!!
Παπούτσια και στο ταβάνι;;;
Το κέντρο της πόλης σε αναβρασμό, τα καταστήματα με τα καλά τους και κατάμεστα γι' αυτή την όμορφη γιορτή στις 6 Σεπτεμβρίου.
Πρώτο και κυριότερο το Liberty, με ένα σωρό ουρές από κόσμο εδώ κι εκεί - για να φωτογραφηθούν για τη Vogue με διάσημα.. φουλάρια, ρούχα, μάσκες κι ό,τι άλλο βάλει ο νους! Σταθήκαμε κι εμείς στην ουρά για μια μπουτονιέρα, να ομορφύνουμε ακόμα παραπάνω (!) και ο δρόμος έπειτα μας πήγε - πού αλλού;; - στο χωλ των παπουτσιών...




Κι ενώ η εκλεκτή μου παρέα έδενε τα κορδόνια της, ένας κοστουμαρισμένος συμπαθητικός κυριούλης φωτογραφιζόταν παραδίπλα... Το όνομα αυτού, Manolo Blahnik!!!!! Χαριτωμένος και γελαστός (δε σταμάτησε να μιλάει, μια καλή πόζα δεν τον πήρα!!) μας χαιρέτησε για να πάει στο αεροδρόμιο, αφήνοντας πολλές ψηλοτάκουνες απογοητευμένες παρουσίες να χαζεύουν το ίνδαλμά τους!

Η ταπεινή γωνίτσα των πιο αριστοτεχνικών,
ίσως, παπουτσιών στον κόσμο

Μην έχοντας πια νόημα το Liberty (ίσως και ο μάταιος τούτος κόσμος!) κι αφού ήπιαμε το απαραίτητο Cointreaucktail μας -δεν είναι πασιφανές; Κουαντρώ με ...διάφορα άλλα αφεψήματα, τήλιο, φασκόμηλο και λοιπά! - ξαμοληθήκαμε στη Regent st. με στόχο.. άλλα καλούδια!

Το μάτι μας έπεσε κατευθείαν στη Juicy Couture - για τα καλά κοκταίηλ, όχι τίποτε άλλο! - όπου και πάλι μας διακόσμησαν! Hippy μουσική, σαμπάνια, κόσμος και βιτρίνες, χρειάζεται κανείς τίποτε άλλο;; Πήραμε και το αρωματάκι μας, για την τσαντούλα! Επόμενος σταθμός Anthropologie, με εξαιρετική live μουσική από τους Look, Stranger! ιδανική για shopping!! Με το ποτάκι μας - κλασικά πια - εξερευνήσαμε κυρίως τις τάσεις της μόδας στα καπέλα για τον ερχόμενο χειμώνα! Η βόλτα συνεχίστηκε με Green Apple Cosmo (χικ) στο κατάστημα της UGG και σοβαρές διαπραγματεύσεις για το αν η κομψότητα πάει πακέτο με.. τα ζεστά πόδια!


Κάποιος μας σφύριξε ότι αν δεν τσιμπήσεις τίποτα, το πολύ ποτό πειράζει (χικ) κι έτσι κλείσαμε μια βραδιά-κελ-ντεκαντάνς  στο 7ForAllMankind, όπου (χικ) φάγαμε τζηνς και δοκιμάσαμε τις τελευταίες τάσεις στα cupcakes.. ή μπορεί κι ανάποδα!!!

Ελπίζω να ορθοποδήσω μέχρι την άλλη εβδομάδα που αρχίζει το London Fashion Week γιατί αν με δει και η μαμά μου σ'αυτά τα χάλια..... θα πεθάνω!!!

Ως τότε, σας φιλώ με φτιαχτή, σχεδόν.... Λαζοπουλική κατινιά!

Στέλλα

Monday, August 27, 2012

Savoy Grill: by Gordon Ramsay

Ανδρέας: Τον ξέρετε τον Gordon, είναι ο κακός μπάτσος του καλού μπάτσου Jamie Oliver! Θρυλικοί πλέον chef της Αγγλίας. Αν και να σημειωθεί πως η "Βέφα" τους είναι η Delia Smith. 

Τέλος πάντων ο Gordon, εφιάλτης στη κουζίνα, Hell's Kitchen κτλ. Όλο παρεξήγηση και φωνές. "Είναι ωμό! Get out!" και τέτοια. Ε, αυτός έχει πολλά εστιατόρια στο Λονδίνο αλλά και ανά τον κόσμο! Επιλέξαμε λοιπόν και εμείς για να γιορτάσουμε του τρεις μας μήνες γάμου να επισκεφθούμε ένα εστιατόριο του: το Savoy Grill στην Strand.

Πανέμορφο εστιατόριο και ξενοδοχείο, μέσα στη χλιδή, αν και λίγο από περασμένες εποχές: βλέπε 70s. Έδινε λίγο την εντύπωση για περασμένα μεγαλεία. Τέλος πάντων, είχε λίγο κόσμο, αλλά σίγουρα ο μέσος όρος ηλικίας ήταν πάνω από 40. 

Πάντως το φαγητό ήταν γευστικότατο! Μικρές μερίδες (γκουρμέ.. τι να κάνουμε) αλλά σίγουρα χορταστικές! Ορεκτικό, κυρίως και επιδόρπιο! Φυσικά οι τιμές τσιμπημένες αλλά τι να κάνεις, επέτειος είναι αυτή! Το σέρβις ήταν απίθανο, αλλά μεγάλο μείον η έλλειψη μουσικής επένδυσης. 


Επόμενος στόχος: Fat Duck 
Εστιατόριο έξω από το Λονδίνο, στο Bray με τρία αστεράκια Michelin. Για να βρεις τραπέζι πρέπει να κλείσεις πολλούς μήνες πριν! 

Secret London

Ανδρέας: Αφού χορτάσαμε από τουριστο-παγίδες και τα τυπικά βαρετά αξιοθέατα...(κάθε μέρα βλέπω τον Big Ben, τι να κάνω) είπαμε να "ξεφύγουμε" λίγο! Πήραμε δύο οδηγούς και ξεχυθήκαμε στους δρόμους (που λέει ο λόγος δηλαδή). Πρώτος οδηγός: Secret London, δεύτερος οδηγός: London Strangest Tales.

Γενικά αναφέρονται σε αξιοθέατα τα οποία αν και είναι σε κοινή θέα συνήθως τα προσπερνάνε ή τα αγνοούν οι τουρίστες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο μόνος δρόμος στο Ηνωμένο Βασίλειο που επιτρέπεται η οδήγηση στα δεξιά!

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ! 

Thursday, August 9, 2012

Strange London Facts #1


  1. Το City of London είναι διαφορετικό από το London. Λεπτομέρειες στο βίντεο.
  2. Η περιοχή της Scotland Yard ανήκει στην Σκωτία, γιατί παλιότερα ήταν εκεί η πρεσβεία της.
  3. Παλιά υπήρχε νεκροταφείο αποκλειστικά για πόρνες. Λεπτομέρειες εδώ.

Monday, August 6, 2012

Οι πρώτοι μας επισκέπτες!

Η κατοικία της βασίλισσας
στον Πύργο του Λονδίνου
Οι πρώτοι μας επισκέπτες μας άφησαν πολλές αναμνήσεις, αέρα Ελληνικό, ευχάριστη τουριστική κούραση αλλά και...μερικά κιλά επιπλέον!
Ένα δείγμα της θερμιδικής επέλασης εδώ.
Να σημειωθεί πως στις φωτογραφίες δεν καταγράφεται...all you can eat μπουφές σε κινέζικο και all you can eat pizza hut!!
Από σήμερα επιστροφή σε αρακά και φακές!
Φυσικά...δεν τρώγαμε μόνο! Σύντομα εντυπώσεις από αξιοθέατα, μαγαζιά και Ολυμπιακούς!



Tuesday, July 24, 2012

Πρώτη επαφή με προξενείο Λονδίνου

Το διαβατήριο σας; Κάπου εδώ το έχω...
Πρώτη και μάλλον...τελευταία! Και όμως... τα δίχτυα της ελληνικής γραφειοκρατίας και συγκεκριμένα της ανικανότητας του εν λόγω συστήματος.. φθάνουν μέχρι και εδώ! Για κάποιο λόγο πίστευα πως εδώ γύρω θα δούλευαν κάπως τα πράγματα, επηρεασμένοι κάπως οι Έλληνες από την νοοτροπία αποτελεσματικότητας και τυπικότητας των Άγγλων. Μπα...






Το θέμα: ανανέωση του διαβατηρίου. 

Το σούπερ, καταπληκτικό, νέο, μοντέρνο site του προξενείου είναι εδώ.
Κρίμα που για να τους επισκεφθείς πρέπει να κλείσεις ραντεβού από εδώ. Ένα site που φαίνεται σα να το σχεδίασε οχτάχρονος το 1993!!

Να δούλευε κιόλας... πατάς στο κουμπί διαθεσιμότητας για ραντεβού και σε ενημερώνει πολύ εντυπωσιακά και πλήρως πως η διαθεσιμότητα είναι μηδέν. Μηδέν. Μηδέν από τώρα ως....πάντα; Καταπληκτική εξυπηρέτηση. 

Αποστολή email στους "υπεύθυνους". Η απάντηση;

"Τα ραντεβού για αιτήσεις διαβατηρίου κλείνονται μόνο μέσω του on-line συστήματος. Αυτή τη στιγμή, όλα τα ραντεβού είναι κλεισμένα έως τον Οκτώβριο, εξαιτίας του τεράστιου όγκου αιτημάτων στην κατηγορία αυτή. Ωστόσο, υπάρχουν ακυρώσεις, οι οποίες γίνονται από τους ίδιους τους πολίτες και τα ραντεβού ανατροφοδοτούνται στο σύστημα, ενώ παράλληλα, νέα ραντεβού προστίθενται για την επόμενη διαθέσιμη ημερολογιακά περίοδο, οπότε θα βρείτε ένα διαθέσιμο ραντεβού.
Βέβαια, θα πρέπει να έχετε υπ'όψιν σας ότι από την ημέρα της αίτησης, απαιτούνται περίπου 6-8 εβδομάδες για την έκδοση του νέου διαβατηρίου, καθώς οι αιτήσεις και τα δικαιολογητικά αποστέλλονται στην Ελλάδα, στην αρμόδια Αστυνομική Διεύθυνση, η οποία τις επεξεργάζεται και εκδίδει τα διαβατήρια, που στη συνέχεια στέλνονται πίσω στο Λονδίνο."

Κλεισμένα ως τον Οκτώβριο;  Πολλή δουλειά ρε παιδία...

Ανατροφοδοτούνται στο σύστημα; Δηλαδή πρέπει να μπαίνω κάθε μέρα; ώρα; λεπτό; μπας και ανατροφοδοτηθεί κανένα κενό; Έλεος!

6-8 εβδομάδες; Δύο μήνες δηλαδή; Είμαστε σοβαροί; Θα το φέρουν με τα πόδια; Θα το φτιάξουν στο σκοτάδι; Γιατί τόσο;!


Φυσικά δεν παρατήρησα μόνο εγώ το πρόβλημα... και μάλιστα κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια....περισσότερα παρακάτω.


Η ώρα για το Βρετανικό διαβατήριο
Η ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο υπολειτουργεί
Ελληνες ΖΩΝΤΟΒΟΛΑ στην πρεσβεια στο Λονδινο
Για την πρεσβεία στο Λονδίνο

Sunday, July 22, 2012

Κυριακή...στο πάρκο!

Κυριακή, γιορτή και σχόλη... επιτέλους με καθαρό ουρανό και 22 βαθμούς!! Ακριβώς απέναντι από το σπίτι βρίσκεται η τεράστια καταπράσινη έκταση του Peckham Rye park [96.3 εκτάρια τα οποία, κρατηθείτε, μεταφράζονται σε περίπου 390.000 τ.μ.!!!] την οποία είπαμε σήμερα να μην αφήσουμε ανεκμετάλλευτη!!! Βάλαμε την αθλητική μας περιβολή και ξεκινήσαμε να περπατάμε στην περίμετρο, με το gps να μετρά βήματα, αποστάσεις, θερμίδες κι όλα αυτά τα βαρετά πράγματα....



  Δρόμο παίρνει και δρομάκι, χαζέψαμε το ποταμάκι, όμορφα λουλούδια και πυκνή βλάστηση, λιμνούλες με πάπιες και περιστέρια, μαμάδες, μπαμπάδες και καροτσάκια και... ένα υπαίθριο γυμναστήριο που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από ένα κανονικό! 


Οι κλασικοί ευρωπαίοι, που μόλις δουν ήλιο, φοράνε το μαγιώ και ξεχύνονται στα πάρκα να φωτοσυνθέσουν, ήταν κλασικά, εκεί, αλλά μαζί τους κι εμείς που... μας έπιασε να γυμναστούμε! 


Τα όργανα όλα σε αρκετά καλή κατάσταση για υπαίθριες εγκαταστάσεις, με οδηγίες χρήσης και τα ρέστα. Σκέφτομαι να περνάω πιο πολλή ώρα εκεί τις μέρες που δε βρέχει.. 


Ένα ιδιόρρυθμο ποδήλατο γυμναστικής
 Τελικά, σύμφωνα με το gps καλύψαμε γύρω στα 4.5 χλμ, χωρίς ούτε καν να το γυρίσουμε όλο!! Σε επόμενη δημοσίευση... πικ-νικ!!!

Dark Knight Rises...soon!

Το BFI Imax στο Waterloo
Μια τεράστια μάσκα στην πρεμιέρα
στο ODEON
Andy: Παρά τους τρελαμένους Αμερικάνους που νομίζουν πως είναι ο Joker (χάθηκε να νομίζει ότι είναι ο Batman ή έστω ο Robin;!), κλείσαμε να δούμε το καινούργιο Batman! Μια όχι και τόση εύκολη υπόθεση όταν θέλεις να το δεις στην μεγαλύτερη οθόνη της Βρετανίας! To BFI Imax στο Waterloo! Οι περισσότερες προβολές γεμάτες μέχρι τέλη Αυγούστου! Και όσες δεν ήταν γεμάτες είχαν είτε διάσπαρτες μονές θέσεις εδώ και εκεί, ή θα καθόσουν αγκαλιά με την οθόνη! Ευτυχώς βρήκαμε κάτι καλούτσικο προς το τέλος του Αυγούστου, οπότε αναμονή!


Και να λέγαμε πως δεν είχε προβολές..έχει κάθε μέρα, όλη μέρα! Από το πρωϊ, μέχρι το βράδυ και κατά την διάρκεια της νύχτας μέχρι τα ξημερώματα! Προβολές για άυπνους κατά τις 2:00 τα ξημερώματα, ή λίγο πριν πας στη δουλειά κατά τις 6! Για τους πορωμένους έχει και τις τρεις ταινίες μαζί! Μπορείς, δηλαδή, να ξεκινήσεις με το Batman Begins τα μεσάνυχτα και να ολοκληρώσεις (!) τα ξημερώματα με την καινούργια ταινία! Κάψιμο για...απαιτητικούς! 


Εντυπώσεις...τον άλλο μήνα! Προς το παρόν όταν πήρα τα εισιτήρια από το γκισέ μας δώσανε και δωρεάν αφίσες! Χοχοχο! 


Γυρνώντας από το Woman in Black πετύχαμε την πρεμιέρα της ταινίας στο ODEON. Ήταν εκεί όλοι οι πρωταγωνιστές αλλά δυστυχώς δεν τους προλάβαμε. Πετύχαμε μόνο κάτι Βρετανικές "διασημότητες" που...ούτε που ξέραμε ποιοι ήταν!
  
Η πρεμιέρα στο ODEON

Θέατρο: Woman in Black

Το Fortune Theatre

Andy: Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Susan Hill (απόφοιτος του King's College, χοχο) το "H γυναίκα με τα μαύρα" είναι μια θεατρική παράσταση τρόμου με πολλή ανατριχίλα, αρκετά τινάγματα αλλά και χαλαρές κωμικές στιγμές! Βέβαια έχοντας δει την πρόσφατη ταινία με τον Harry Potter σε νέες περιπέτειες, ξέραμε λίγο-πολύ τι να περιμένουμε. Ωστόσο, κάτι κορίτσια στην πίσω από εμάς σειρά μάλλον δεν ήξεραν! Πολλά επιφωνήματα, κραυγές και...κλάματα! Μία από αυτές δεν άντεξε άλλο να βλέπει και απλά είχε σκύψει και μυξόκλεγε...αυτό από μόνο του ήταν αρκετά ανατριχιαστικό! 

Η εντυπωσιακή Art Deco
κουρτίνα της σκηνής
Κατά την άποψή μου η παράσταση θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο τρομακτική (ίσως με λιγότερα κωμικά στοιχεία, ή με στημένους θεατές μέσα στο κοινό), αλλά και έτσι όπως ήταν, ήταν αρκετά έντονη. Μου άρεσε το θέατρο (Fortune Theatre), το οποίο αν και μικρό με στενά καθίσματα (μπροστά) είναι παλιό και ατμοσφαιρικό. Δε μου άρεσε που οι ηθοποιοί ήταν μόνο δύο (αν εξαιρέσεις την γυναίκα με τα μαύρα) και που πολλά πράγματα βασιζόντουσαν στην φαντασία του θεατή (για παράδειγμα ο σκύλος, το κάρο με τα άλογα, το σπίτι). Οπότε, για μια τόσο φτωχή παραγωγή θα έλεγα πως το εισιτήριο είναι μάλλον ακριβό: 55 λίρες τα δύο άτομα και μάλιστα μέσα από προσφορά! Ίσως έτσι δικαιολογείται το όνομα του θεάτρου! 
Εσωτερικό μπαλκόνι του θεάτρου

Παρ'όλα αυτά, η ιδέας μιας θεατρικής παράστασης τρόμου είναι μάλλον κάτι πρωτότυπο - προσωπικά δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο, οπότε μόνο και σαν εμπειρία μιας φοράς, αξίζει. 

Η ομολογουμένως μικρή και
φτωχική σκηνή

Tuesday, June 26, 2012

Θέατρο: Les Misérables

Απολαύσαμε χθες το βράδυ το Les Miserables στον Queen Theatre του Λονδίνου. Βασισμένο στο λογοτεχνικό έργο "Οι Άθλιοι" του Βίκτωρ Ουγκό, αποτελεί επί του παρόντος το έργο που παίζεται το περισσότερο καιρό στο West End. Αδιάκοπα από το 1985! Το έργο απασχολείται με την εξιλέωση, την επανάσταση και τον έρωτα. Χαρακτηριστικά τραγούδια από το μιούζικαλ είναι τα: "I dreamed a dream" και "Do you hear the people sing?".

Ανδρέας: Προσωπικά την περίμενα πιο εντυπωσιακή, και αν και σε σημεία ήταν, ένοιωσα μια μικρή απογοήτευση. Ίσως οι προσδοκίες μου ήταν πολύ μεγάλες. Οι ερμηνείες ήταν υπέροχες, τα σκηνικά (όπου χρησιμοποιήθηκαν) επίσης, και μερικά τραγούδια πιο πετυχημένα από κάποια άλλα. Αν και το θέμα δεν είναι το πιο χαρωπό, ωστόσο η τελική αίσθηση είναι αισιόδοξη, δυναμική και ελπιδοφόρα. Άσε που σήμερα όλη μέρα μου είχε κολλήσει στο μυαλό το "Do you hear the people sing?".

Tuesday, June 19, 2012

Fortnum & Mason

Από τα αγαπημένα μας μαγαζιά στο Picadilly, το Fortnum & Mason. Πίστευα ότι μπορείς να βρεις τα πάντα εκεί μέσα...τώρα είμαι σίγουρος!  Γλειφιτζούρια με μυρμήγκια, καραμέλα και σοκολάτα σε σκορπιό, σκουλήκια με γεύση BBQ!

Friday, May 4, 2012

Orange; Ποτέ, ποτέ, ποτέ!

Ξαφνικά χθες το απόγευμα πάπαλα το τηλέφωνο και άρα και το ίντερνετ! Τι; Πώς; Που; Ποιος ξέρει; Τηλέφωνο από το κινητό στην Orange να δούμε τι γίνεται! Κλασικά στο τηλέφωνο Ινδός, άντε να βγάλεις άκρη από τα αγγλικά του! Κάνει, και καλά, κάποιους ελέγχους στη γραμμή, και λέει ναι υπάρχει πρόβλημα. Άντε! Το επόμενο ραντεβού; Την Τρίτη! Σε 4 μέρες! Μετά από τριήμερο! Τριήμερο χωρίς ίντερνετ; Τριήμερο εκλογών χωρίς ίντερνετ; Έλεος! Και όχι μόνο αυτό. Αν μετά τους ελέγχους βρεθεί πρόβλημα στο σπίτι και όχι στην γραμμή, 100 λίρες τουλάχιστον η ταρίφα! Ξανά τηλέφωνο σήμερα: Τι γίνεται ρε παιδιά; Το δουλεύουνε λέει, το κοιτάνε! Άντε να δούμε πότε θα ξεστραβωθούν!

Κάτσε να τελειώσει το 6μηνο συμβολαιάκι κυρία Orange και αν με ξαναδείς σφύρα! Άσε που έχω την υποψία πως μετά το μεσημέρι βάζουν καπάκι στην ταχύτητα! Απογοήτευση!

UPDATE 5/5/12: Όλα καλά, επανήλθε η σύνδεση (Σάββατο πρωί)! Ευτυχώς το γλίτωσα το 100ρι! Κίτρινη κάρτα όμως για την Orange! 

Wednesday, April 25, 2012

Μικρόκοσμος...


Ok, κάτι πολύ αστείο συνέβη στη δουλειά σήμερα αλλά μάλλον μόνο εγώ το κατάλαβα και γέλασα σιωπηλά από μέσα μου...μια κοπέλα από το γραφείο έχει αρκετό καιρό στο νοσοκομείο οπότε σκέφτηκαν κάποιοι να της αγοράσουν και να της πάνε λουλούδια. Έτσι ήρθε στο γραφείο μας μια Πορτογαλέζα συνεργάτιδα και ζήτησε αν θέλουμε να συνεισφέρουμε. Ο Γερμανός συνεργάτης έβγαλε κατευθείαν να δώσει. Ο Έλληνας (εγώ!) δεν είχα ψηλά οπότε ζήτησα από το Γερμανό να μου δανείσει και του είπα πως θα του τα δώσω! Η Αγγλίδα συνεργάτης είπε πως δεν είχε αλλά μετά είπε πως θα δώσει, και μάλιστα μπόλικα!

Δηλαδή; Δηλαδή όλη η Ευρωπαϊκή οικονομική κρίση στο γραφείο μας! Η Πορτογαλία και η Ελλάδα να ζητάνε λεφτά, η Γερμανία να δανείζει και η Αγγλία υπεράνω! 

Friday, April 6, 2012

Πάντα κάτι γίνεται στο Somerset House


Εκθέσεις μόδας, τέχνης...πάντα κάτι γίνεται στο Somerset House! Κατά τους Ολυμπιακούς αγώνες εκεί θα είναι τα κεντρικά κάποιας ομάδας.. και μάλλον της Βραζιλίας! Τέλεια!

Στη φωτογραφία το Somerset House με τεχνητό λιβάδι και κεραμικά λουλούδια! Περισσότερες πληροφορίες για το έργο "Out of Sync", εδώ. 

Τα Πάθη του Χριστού στην Trafalgar




Κάθε Μεγάλη Παρασκευή (των καθολικών) πραγματοποιείται μια αναπαράσταση των Παθών του Ιησού στην πλατεία Trafalgar. Αν και αργοπορημένος, βρέθηκα και εγώ εκεί μαζί με μεγάλο πλήθος. Ομολογουμένως το όλο θέαμα το περίμενα περισσότερο κιτς, αλλά οι ερμηνείες ήταν δυναμικές και πειστικές, η μουσική επένδυση εντυπωσιακή και γενικά όλα ήταν μετρημένα. Ευχαρίστως θα πήγαινα και του χρόνου δηλαδή, πιο νωρίς βέβαια για καλύτερη θέση.



Μου έκανε εντύπωση που δεν υπήρχε πουθενά αστυνομία και το πλήθος γενικά τηρούσε από μόνο του μια κάποια περίμετρο γύρω από το θέαμα! Επιπλέον, κατά την σταύρωση, ενώ ο ένας από τους άλλους συνεσταυρώμενους (!) την έλεγε στον Ιησού: "σώσε τον εαυτό σου και εμάς...", ο άλλος δεν είπε ποτέ το: "πιστεύω σε σένα..κτλ" .Περίεργο!

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες εδώ.
  
   

Thursday, March 22, 2012

Ελλάδα...παντού!

Καλά όχι και παντού παντού αλλά σε πολλά σημεία. Το MLC (Modern Language Center) στο King's College είναι μια αίθουσα που προσφέρει εκπαιδευτικό υλικό για την εκμάθηση διαφόρων γλωσσών. Ανάμεσα σε αυτές και τα ελληνικά. Υπάρχουν βιβλία, λογισμικό και ταινίες. Αντίστοιχα, στην κεντρική βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου υπάρχουν και μερικά βιβλία στα ελληνικά.

Κρίμα που λείπουν μοντέρνα αριστουργήματα
όπως το "Μόλις Χώρισα" ή το "I love Karditsa"
Λογισμικό και DVD για την εκμάθηση ελληνικών. Το μεσαίο DVD γράφει "Loipon, ti les"...φόρος τιμής
Ελληνικά βιβλία στη βιβλιοθήκη. Τυχαία (;) ανήκουν στην επιστήμη των Οικονομικών. Για αυτό δε τα διάβασαν οι δικοί μας!Επιστροφή τώρα!


Ψώνια...αλά Ελληνικά;

Streetview: Moscow Road


Σήμερα με ρώτησε μια ξαδέρφη μου αν είναι εύκολο να βρεις τα υλικά που χρειάζονται για την ελληνική-μεσογειακή μαγειρική.Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι αρκετό καιρό εδώ και δε μπορώ να πω πως έχει χρειαστεί να αναζητήσω κάτι συγκεκριμένο. Μόνο φύλλο για πίτα πιθανόν να μην έχω μπορέσει να βρω. Βέβαια εξαρτάται και από τις μαγειρικές προτιμήσεις του καθενός. 

Τα περισσότερα τα βρίσκεις στα supermarket με την μία ή την άλλη μορφή. Ελληνικά προϊόντα εκτός από γιαούρτι και φέτα δεν έχω βρει.'Ίσως έχει σε μεγαλύτερα καταστήματα. 

Ξέρω πως η Moscow Road είναι φημισμένη περιοχή για ελληνικά, κυπριακά και τούρκικα προϊόντα. Δεν  έτυχε να την επισκεφθώ ακόμα. Με μια απλή αναζήτηση στο Internet όμως μπορείς να βρεις μαγαζιά με ελληνικά προϊόντα. Για παράδειγμα στο greeklondon. Μάλιστα, μόλις πρόσεξα ότι το Andreas Delicatessen είναι αρκετά κοντά μου. Τυχαίο; Ίσως το επισκεφθώ.

Ενημέρωση 6/4/2012:
Επιτέλους επισκέφθηκα την Moscow Road! Απογοήτευση λίγο! Πως όταν είσαι μικρός σου φαίνονται όλα τόσο διαφορετικά. Τελικά βρήκα μόνο ένα μαγαζί με ελληνικά προϊόντα και μάλιστα αυτό στη φωτογραφία! Το βασικό που ήθελα ήταν φύλλο πίτας, και αυτό που είχε ήταν "Authentic Greek Fyllo Pastry", το οποίο αν και ελληνικό με παραγωγή στη Θεσσαλονίκη δε το έχω δει ποτέ εντός Ελλάδος. Τέλος πάντων είχε μια σχετική ποικιλία με φέτα, ελιές, ξηρούς καρπούς, λάδι κτλ. Οι τιμές μου φάνηκαν λίγο τσιμπημένες. Πήρα όμως μεγάλες ποσότητες οπότε θα αργήσω να ξαναπάω.
     

Sunday, March 18, 2012

Γραφειοκρατία;

- Δεν είναι το Alzheimer's σου, απλά δεν
υπήρχε ταλαιπωρία!
Ατελείωτες ουρές, ταλαιπωρία, από το ένα γραφείο στο άλλο, εξονυχιστικοί έλεγχοι, φωνές, γκρίνια, χασούρα....μάλλον δε θα τα βρείτε εδώ!
  • Ρεύμα, γκάζι, νερό: Με ένα τηλέφωνο για το καθένα τακτοποιήθηκε το θέμα. Υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες για κάποιον που είτε μετακομίζει (άρα παλιός πελάτης) είτε απλά μπαίνει σε καινούργιο σπίτι (νέος πελάτης). Έχει προβλεφθεί η κάθε περίπτωση και όλα γίνονται από το τηλέφωνο. Αρχικά απαντάει αυτόματος τηλεφωνητής και ανάλογα με τις επιλογές πατάς τα κουμπιά στο τηλέφωνο και καταλήγεις στο σωστό άτομο για να μιλήσεις. Σου ζητάει όνομα, διεύθυνση, ταχυδρομικό κώδικα και η υπόθεση λήγει εκεί. Απλά και γρήγορα.
  • Κοινοτικά τέλη: Η αίτηση γίνεται από την ιστοσελίδα του δήμου. Υπάρχει ξεκάθαρα σύνδεσμος για αυτούς που άλλαξαν ή μπαίνουν σε καινούργιο σπίτι. Πάλι εισάγεις απλά στοιχεία και τέλος. Τα υπόλοιπα σου έρχονται από το ταχυδρομείο.
  • Τηλέφωνο, Internet: Επισκέπτεσαι τον πάροχο της επιλογής σου, συζητάς το πρόγραμμα που θες και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν αυτοί. 
  • National Insurance Number (κάτι σαν ΑΦΜ, απαραίτητο για να δουλέψεις): Πηγαίνεις σε κάποιο Jobcentreplus, λες στους τύπους στη πόρτα τι χρειάζεσαι. Σου δίνουν οδηγίες και σε βάζουν να κάτσεις σε ένα τηλέφωνο. Ακολουθείς τις οδηγίες και κανονίζεις ραντεβού για συνέντευξη. Μπορείς να συνεχίσεις να δουλεύεις και χωρίς τον αριθμό προσωρινά. Σου υπενθυμίζουν την συνέντευξη και όλα τα απαραίτητα από το ταχυδρομείο λίγες μέρες πριν. Όταν έρθει η μέρα για την συνέντευξη (φυσικά φεύγεις νωρίς από την δουλειά), πηγαίνεις στο Jobcentreplus που πρέπει. Περιμένεις σε κάτι άνετα καναπεδάκια και δεν αργεί να έρθει η σειρά σου. Η συνέντευξη δεν είναι ακριβώς συνέντευξη αλλά μάλλον μια σειρά από ερωτήσεις για την συμπλήρωση μιας φόρμας. Καλό είναι να έχεις μαζί σου όσα περισσότερα είδη ταυτότητας. Πάνω από 20 λεπτά δεν παίρνει η όλη διαδικασία. Φεύγεις και μετά σε κάποια φάση σου έρχεται στο ταχυδρομείο ο αριθμός. 
Αυτές ήταν λίγο-πολύ οι εμπειρίες μου με τον Αγγλικό γραφειοκρατικό μηχανισμό. Δε ξέρω αν ήμουν τυχερός, αν οι διαδικασίες είναι άλλες για ελεύθερους επαγγελματίες ή άλλους τομείς εργασίας, αλλά από αυτά που είδα το σύστημα δουλεύει. 


Επειδή δεν είναι όλα ρόδινα άλλη φορά θα πω για τα κτηματομεσιτικά γραφεία, για το τρόπο που ντύνονται και για τον καιρό. Πλάκα κάνω.. κάτι θα βρεθεί να γκρινιάξω, δε γίνεται!

Bills bills bills...pt2


Αν δε προσέχεις θα στα πάρει ο μπαγάσας
και κοίτα πως γελά!
Λοιπόν..τι είπαμε μέχρι τώρα:

Σπίτι: 900 λίρες (1080 ευρώ) το μήνα. 
Μετακινήσεις: Μεταφορά με τρένο στο κέντρο (20-25 λεπτά), κόστος: 2.30 λίρες (δηλαδή 2.75 ευρώ). Αντίστοιχα, το λεωφορείο (40-45 λεπτά), κόστος: 1.35 λίρες (δηλαδή 1.60 ευρώ). 
Λογαριασμοί: Γκάζι+ρεύμα μαζί 45 λίρες (55 ευρώ) για δύο μήνες, κινητό 15 λίρες (18 ευρώ) το μήνα για 3000 μηνύματα, 300 λεπτά ομιλίας και απεριόριστο ίντερνετ. Για ίντερνετ στο σπίτι 17,5 λίρες (20 ευρώ) το μήνα και αν και παίζει ανά περιοχή έχω κατεβάσει και με 2MBps. Άλλα: κοινοτικά τέλη 270 λίρες (325 ευρώ) το τρίμηνο και τέλη τηλεόρασης νομίζω 150 λίρες (180 ευρώ) το χρόνο. 

Supermarket:  Έλεγα για τα μαγαζιά της μίας λίρας: Poundland και 99p store τα οποία φαίνεται πως κερδίζουν έδαφος σιγά σιγά γιατί όταν πρώτο-ήρθα δεν είχαν μεγάλη ποικιλία ενώ τώρα μπορείς να βρεις σχεδόν τα πάντα! Προϊόντα με μία λίρα όμως μπορείς να βρεις και σε μεγάλα καταστήματα αλυσίδες όπως: Iceland και Morrisons. 
Ενδεικτικές τιμές:
  • Πορτοκαλάδα 2 λίτρα: 1.75 λίρες (2.10 ευρώ)
  • Πίτσα κατεψυγμένη:1 λίρα (1.20 ευρώ)
  • 12 αυγά:1 λίρα
  • 2,2 λίτρα γάλα:1 λίρα
  • 8 μικρά σακουλάκια πατατάκια:1 λίρα
  • Δημητριακά 300gr:1 λίρα
  • Οδοντόκρεμα Colgate: 1 λίρα
  • Μπανάνες: 0.68 λίρες το κιλό
  • Κολιός φέτα: 3.26 λίρες τα 370gr (3.90 ευρώ)
  • Αγγούρι: 1 λίρα το τεμάχιο
  • Μήλα:1 λίρα το κιλό
  • Pepsi 2 λίτρα: 1 λίρα
Σίγουρα έχει και πιο ακριβά αλλά μπορείς πάντως να βρεις και τις παραπάνω τιμές. 

Amazon.co.uk: Αγαπάμε Amazon και πως να μην την αγαπάμε με δωρεάν shipping, και με βιβλία με αρχική τιμή την μία πένα! 

London allowance: Προνομιούχοι οι Λονδρέζοι εργαζόμενοι. Επειδή το κόστος ζωής είναι υψηλό, αντί να το κατεβάσουν, δίνουν επιδόματα. Δε ξέρω πως το υπολογίζουν αυτό ακριβώς αλλά είναι γύρω στις 200 λίρες (240 ευρώ) το μήνα.  

Ύδρευση: Δε μου έχει έρθει ακόμα λογαριασμός οπότε δε ξέρω για σίγουρα αλλά έχω ακούσει για γελοία ποσά. Θα δούμε. 

Τράπεζα: Για να ανοίξεις λογαριασμό στη τράπεζα, επειδή εμφανίζεσαι σχεδόν από το πουθενά (δηλαδή δεν έχεις τραπεζικό ιστορικό) χρειάζεσαι να έχεις μαζί το συμβόλαιο από την δουλειά που θα κάνεις, διαβατήριο και γενικά όσα περισσότερα χαρτιά ταυτότητας τόσο καλύτερα. Επειδή δεν έχεις ιστορικό πιθανόν να σου ανοίξουν Passport Account το οποίο σε χρεώνει 8 λίρες (9.60 ευρώ) το μήνα για τον πρώτο χρόνο.

Φαγητό έξω: Τσούζει λίγο με 24 λίρες (29 ευρώ) για δύο άτομα, από ένα κυρίως πιάτο και αναψυκτικό. Οι τιμές αυτές είναι μάλλον ανάλογες με τις τιμές στα κατά τόπους Applebees, TGI Fridays και Ruby Tuesdays. Τα φαστ-φουντάδικα δε τα έχω μελετήσει (ευτυχώς) για να μπορώ να αναφέρω κάτι αλλά κάτι παρακμιακά μικρο-γυράδικα είναι φωτιά. Δεν έχω δοκιμάσει, απλά από τους καταλόγους που έχουν ξέρω. Θα μάθεις να μαγειρεύεις..τέλος! :) 

Νομίζω αυτά! Γενικά, δε θα πρότεινα σε κάποιον να έρθει εδώ γυρεύοντας. Κυρίως στο θέμα δουλειάς. Αυτό θα πρέπει να το έχει κλείσει από πριν. Ανεργία υπάρχει παντού, δεν είναι ευκολότερο να βρεις δουλειά εδώ από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Οπότε αυτό θα πρέπει να έχει καθοριστεί από πριν γιατί είναι τόσα τα πράγματα που πρέπει κάποιος να κανονίσει, που αν έχει να κανονίσει και αυτό, θα είναι πολύ δύσκολα. Σίγουρα στην αρχή κάποια ηλίθια έξοδα θα γίνουν στο "έτσι" μέχρι να βολευτείς, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Friday, March 16, 2012

Bills bill bills...pt1

"Bills bills bills" προειδοποιούσαν οι Destiny's Child (ή η Beyonce για τους νεότερους) και "Money money money" τραγουδούσαν οι ABBA (δεν υπάρχει αντίστοιχο για τους νεότερους, sorry) οπότε ας ρίξουμε μια ενδεικτική ματιά σε τιμές γιατί επικρατεί η άποψη πως το Λονδίνο είναι ακριβό. 

Και είναι! Σε κάποια πράγματα και σε κάποια άλλα όχι. Φυσικά εξαρτάται από το μισθό και τον τρόπο ζωής του καθενός. 

Σπίτι: Για παράδειγμα, νοικιάζω ένα διαμέρισμα με ένα υπνοδωμάτιο, σαλοκουζίνα, μπάνιο, φουλ επιπλωμένο (συν ηλεκτρικές συσκευές) κατά μέσο όρο 35 λεπτά (με μέσο μαζικής μεταφοράς) από το κέντρο. Κόστος: 900 λίρες (1080 ευρώ) το μήνα. Η εμπειρία του να βρεις σπίτι θα την περιγράψω άλλη φορά, είναι τουλάχιστον τραυματική. 

Μετακινήσεις: Άλλο ένα "αγκάθι". Μεταφορά με τρένο στο κέντρο (20-25 λεπτά), κόστος: 2.30 λίρες (δηλαδή 2.75 ευρώ). Αντίστοιχα, το λεωφορείο (40-45 λεπτά), κόστος: 1.35 λίρες (δηλαδή 1.60 ευρώ). Μετρό δε χρησιμοποιώ πολύ αλλά είναι περίπου όσο το τρένο. Φυσικά οι τιμές αυτές είναι με Oyster card. Χωρίς κάρτα, βάλτε γύρω στο 20% πάνω. Την κάρτα την βγάζεις με 5 λίρες (τα παίρνεις πίσω αν την παραδώσεις) και ουσιαστικά την γεμίζεις με προπληρωμένο χρόνο. Οι περισσότεροι την συνδέουν με τον τραπεζικό λογαριασμό οπότε γεμίζει μόνη της αυτόματα όταν τα λεφτά που έχει μέσα πέσουν κάτω από 8 λίρες.   


Supermarket:  Ένα θα πω, στον κοντινότερο εμπορικό δρόμο της γειτονιάς μου υπάρχουν τρία (!) μαγαζιά που πουλάνε με μέγιστη τιμή ανά προϊόν την μία λίρα. Και δε μιλάμε για μάρκες μ'έκαψες, που δεν τις ξέρει κανείς, ή ληγμένα προϊόντα. Μιλάμε heinz, maltesers, after eight, coca cola, μπάρμπα μπεν ρύζι, μακαρόνια, κατεψυγμένες πίτσες και έτοιμα φαγητά, γάλα (2,2lt), προϊόντα υγιεινής, καθαρισμού, ψωμί για τόστ. Σχεδόν τα πάντα. Πιο αναλυτικά άλλη φορά. 


Λογαριασμοί: Δε μου έχουν έρθει πολλοί λογαριασμοί (καλό σημάδι) αλλά μπορώ να πω μέχρι τώρα: γκάζι+ρεύμα μαζί 45 λίρες (55 ευρώ) για δύο μήνες, κινητό 15 λίρες (18 ευρώ) το μήνα για 3000 μηνύματα, 300 λεπτά ομιλίας και απεριόριστο ίντερνετ. Για ίντερνετ στο σπίτι 17,5 λίρες (20 ευρώ) το μήνα και αν και παίζει ανά περιοχή έχω κατεβάσει και με 2MBps. Άλλα: κοινοτικά τέλη (εξαρτάται από την περιοχή) γύρω στις 270 λίρες (325 ευρώ) το τρίμηνο και τέλη τηλεόρασης νομίζω 150 λίρες (180 ευρώ) το χρόνο. Ναι, για να δεις τηλεόραση πρέπει να πληρώνεις, κάτι σαν τα τέλη της ΕΡΤ. Μόνο που εδώ μπορείς να επιλέξεις να μην τα πληρώσεις (πάλι θα έχεις σήμα βέβαια). Προσωπικά απλά δήλωσα ότι θα χρησιμοποιώ την τηλεόραση για gaming, και έτσι κάνω.    


Αυτά προς το παρόν. Σύντομα και άλλα. :)    ....... Και η συνέχεια!  

Tale of two cities: Charles Dickens



Το διάβασα για το book-club στη δουλεία (ναι έχουν και τέτοιο, και knitting club έχουν αλλά άλλη φορά αυτά!) και μια ατάκα πραγματικά μου έμεινε (σελ. 110, παρ. 2). Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί.

"In London, he had expected neither to walk on pavements of gold, nor to lie on beds of roses: if he had any such exalted expectation, he would not have prospered. He had expected labour and he found it, and did it, and made the best of it. In this, his prosperity consisted."

Και η μετάφραση:

"Στο Λονδίνο, δεν ανέμενε πως θα περπατήσει σε πεζοδρόμια από χρυσό, ούτε πως θα ξάπλωνε σε κρεβάτια από τριαντάφυλλα: αν είχε οποιαδήποτε τέτοια υψηλή προσδοκία, δεν θα είχε ευημερήσει. Ανέμενε όμως εργασία και την βρήκε, και την έκανε, και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Από αυτό αποτελείτο η ευημερία του."